امروز دوشنبه  ۲۵ آذر ۱۳۹۸
2019/10/18 - 10:42

سکوت اروپا تا حد انکارِ خود

Europa kuscht bis zur Selbstverleugnung

مرکور-اروپایی‌ها خیلی وقت است می دانند چه حسی دارد که در سیاست بین المللی فقط سیاهی لشکرند. اما تاکنون کسی مانند رئیس جمهور ترکیه اردوغان، اینگونه با درشتی به روی آنها نیاورده بود. اردوغان در پاسخ به اعلام وزیر خارجه‌هایکُو ماس مبنی بر اینکه برلین به ترکیه به دلیل جنگ تهاجمی این کشور در سوریه، دیگر سلاح نخواهد فروخت اینگونه پاسخ داد که آلمان خواهد باخت، وی، اردوغان، پیروز خواهد شد. زیرا به تعبیر اردوغان، ماس هیچ چیز" از سیاست نمی فهمد."

دراین صحبت دست کم این واقعیت نهفته است که هرکس مانند اتحادیۀ اروپا ابزار قدرتی ندارد (یا آمادۀ استفاده از آن نیست)، نباید گنده گویی کند. اردوغان از پوتین می ترسد، ترامپ را درمحاسبات خود در نظر می‌گیرد اما برای اتحادیۀ نامتحد اروپا  و صدراعظم، جز تحقیر چیزی ندارد. این اروپا که مدام اجلاس سران برگزار می‌کند فقط در حرافی و بی عملی بزرگ است. مفصل ترین و بی نتیجه ترین حرف ها را صدراعظم در مقابل دانشجویان آمریکایی در هاروارد ایراد کرد. به دنبال تسویه حساب او با ترامپ که خیلی مورد توجه قرار گرفت، هیچ گام جدی برداشته نشد تا اروپا را به عنوان بازگیر جهانی به گونه ای به بازی برگرداند. بروکسل از زمان عقد قرار داد پناهجویی با آنکارا سرنوشت خود را به عنوان گروگان اردوغان پذیرفته و در موضوع سوریه نیز صدایش در نمی آید. تا حد انکارخود.

اروپا یک فرصت آخری را هنوز دارد. باید با عرضۀ همه توان و همۀ اراده بکوشد در اجلاس سران که امروز شروع می‌شود، با بریتانیا در مورد برکسیت به توافق برسد. زیرا اروپا اگر بخواهد در دنیای تحت تسلط آمریکا و چین جلوی افول خود را بگیرد، در آینده نیز به بریتانیا به مثابه قدرت اتمی و دمکراسی بزرگ با توانایی‌هایِ هنوز مهم نظامی و اقتصادی و دیپلماتیکش، به عنوان شریک نیاز خواهد داشت. اینکه برخی از اوضاع در هم آشفته در لندن خوشحالند، می تواند برای اروپا خیلی گران تمام شود. به ویژه صدراعظم نباید در این ساعت تاریخی ناکام بماند.

 

 

Wie es sich anfühlt, in der internationalen Politik nur noch Statist zu sein, wissen die Europäer schon länger. Aber keiner hat es ihnen bisher so brutal auf den Kopf zugesagt wie der türkische Präsident Erdogan jetzt dem deutschen Außenminister Heiko Maas. Dessen Ankündigung, Berlin werde der Türkei wegen ihres Angriffskriegs in Syrien keine Waffen mehr liefern, quittierte der Kriegsherr in Ankara mit der höhnischen Bemerkung, Deutschland werde verlieren, er, Erdogan, gewinnen. Denn Maas sei ein Dilettant und verstehe „nichts von Politik“.

Daran ist immerhin so viel richtig, dass, wer wie die EU über Machtmittel nicht verfügt (oder sie nicht einzusetzen bereit ist), den Mund nicht zu voll nehmen sollte. Erdogan fürchtet Putin, er kalkuliert mit Trump – aber für die heillos uneinige EU und die Kanzlerin hat er nur Verachtung übrig. Groß ist dieses von Gipfel zu Gipfel eilende Europa nur noch im Schwingen wortreicher, aber folgenloser Reden. Die wortreichste und folgenloseste hat Angela Merkel vor US-Studenten in Harvard gehalten. Ihrer gefeierten Abrechnung mit Trump folgten keine energischen Schritte, um Europa als globale Gestaltungsmacht irgendwie  zurück ins Spiel zu bringen. Brüssel hat sich seit dem Flüchtlingspakt mit Ankara in sein Schicksal als Erdogans Geisel gefügt, und es kuscht auch im Angesicht der syrischen Katastrophe. Bis zur Selbstverleugnung.

Eine letzte Chance hat Europa noch. Es muss unter Aufbietung aller Kräfte und allen guten Willens versuchen, auf dem heute beginnenden EU-Gipfel einen Brexit-Deal mit dem Vereinigten Königreich zu schmieden. Denn es wird Großbritannien, die Atommacht und große Demokratie mit ihren immer noch bedeutenden militärischen, wirtschaftlichen und diplomatischen Fähigkeiten auch künftig als Partner brauchen, wenn es den eigenen Sturz in die Bedeutungslosigkeit in einer von den USA und China dominierten Welt aufhalten will. Die Schadenfreude, die viele angesichts des Londoner Chaos empfinden, könnte Europa noch teuer zu stehen kommen. Allen voran die Kanzlerin darf in dieser historischen Stunde nicht versagen.

 

متن دیدگاه
نظرات کاربران
تاکنون نظری ثبت نشده است